درد

مي دونيد درد يعني چي ؟

درد براي من اينه که بفهمم کارمند جوان خدماتي اداره مون که

 هر روز ميز منو تميز مي کنه و عصري مي ياد سطل هاي زباله

 رو جمع مي کنه يه روز نويسنده کتاب کودکان بوده ....

ارت ....دي ز !

اينکه از يه ماه قبل برنامه ريزي کني و کلي ليست بنويسي که کيسه خواب يادم نره منقل و ذغال رو بردارم، توپ واليبال، دوربين عکاسي ، زيرانداز، لباس گرم ، عينک دودي و خلاصه کلي چيزاي ديگه که مي خواي ازشون تو مسافرت لذت ببري با تمام دوستات زمان رفتن تو فيکس کني و ساعت 8 بري اول جاده آبعلي وايستي تا بقيه هم بيان برا رفتن به ناهارخوران گرگان ولي ساعت 10 تازه سر و کله يکي شون پيدا مي شه و تا آخريشون با زنگ موبايلت بيدار بشه و خودشو برسونه مي شه ساعت يازده و نيم !

تازه اونوقت اگه بهت بگن بابا تا ناهار خوران خيلي راهه و بيا بريم نوشهر !!! اونوقته که ديگه به آدم کارد بزنن خونش در نمي ياد.

البته اين اتفاقات مال تابستون قبل بود که منجر به رفتن ما به نوشهر شد و ناهار خوران ماليد...

و اما خرداد امسال نه قراري گذاشتيم و نه قولي به کسي داديم، ولي مطمئن بودم طهرون بمون نيستم. شده بود برم رو چمن کنار اتوبان نيايش چادر بزنم اينکار رو مي کردم.

0- مسير 1 ساعته تهران دماوند رو 5 ساعت تو ترافيک مونديم .نمي دونم چرا همه م ر ق د رو گم کرده بودند و به سمت شمال مي رفتند.

1- روز اول تعطيلات دعوت شديم مشا(نزديک چشمه اعلا دماوند) خونه مادرخانم يکي از دوستان خيلي خوش گذشت و کلي هم اکسيژن استنشاق کرديم.

2- روز دوم با تفنگ شکاري رفتيم شکار! ولي بجز تپه خاکي چيزي دستگيرمون نشد.

3- بعد خوردن ديزي دسته جمعي ناهار به همراه دايي جان !!! تصميم داشتيم برگرديم طهرون ولي نمي دونم چي شد که با تعارف (همراه با اصرار!!) دوست خوبم ميرحامد که داشتن مي رفتن شمال دست و پام شل شد و ما هم راهي شديم.

همسفر پرفکت

هوا عالي

جاده خوب

ديگه چيزي کم نداشتيم واسه بهونه که بگيم بهمون خوش نمي گذره . تا آمل و بعد محمود آباد و نور ترافيکي به اون شکل نبود ولي چشمتون روز بد نبينه نزديک سيسنگان پيرمون در اومد، بارون مي باريد وکلي از مردم که تو چادر بودند مجبور به جمع کردن اون شدن و پناه بردن به ماشيناشون.

شب تنکابن مونديم(خونه دختر خاله ميرحامد)

صبح هوا بعد بارون جيگر شده بود! تا رشت رو حسابي حال کرديم.

خونه خاله حامد رفتيم (البته مادرخانمش هم هست) و حسابي تحويلمون گرفتن يه ميرزاقاسمي خوشمزه و خورشت فسنجون باحال همراه زيتون پرورده خونگي درست کرده بودند که ما هم تعارف معارف نکرديم ومثل لودر خورديم.

بعد گرفتن يه دوش و ريفرش شدن عصري رفتيم انزلي کنار اسکله باقالي خورديم.

شب هم تا نصفش تو خيابونا  فر مي خورديم شيرموز و اخته آلوچه و توت فرنگي هم حسن ختام خوردني هامون بود و بعد يه خواب سنگين...

برنامه امروزمون رفتن به قلعه رودخان بو که جاي همه خالي، خيلي خوش گذشت .

قلعه رودخان 20 کيلومتري شهر فومن در بالاي کوه بنا شده که متعلق به دوره سلجوقيان تمام مسير کوه رو پله سنگ چين کرده بودند و حدود 2 ساعتي پياده راه بود تا رسيديم به قلعه، مي تونم به جرات بگم يکي از بهترين مناظري بود که تا بحال ديده بوديم بقول يکي از بچه ها مثل فيلم ارباب حلقه ها بود.

بخاطر اينکه دل شما رو آب کني 2 تا از عکسار رو مي ذارم براتون.

روز آخر سفر هم تو راه از رودبار کلي زيتون خريديم وبا کلي انرژي مثبت برگشتيم طهرون

به خود آ

نه مرادم، نه مريدم، نه پيامم، نه کلامم، نه سلامم، نه عليکم، نه سپيدم، نه سياهم، نه چنانم که تو گويی، نه چنينم که تو خوانی، نه آنگونه که گفتند و شنيدی.

نه سمائم، نه زمينم، نه به زنجير کسی بسته و برده دينم، نه سرابم، نه برای دل تنهايی تو جام شرابم...

نه گرفتار و اسيرم. نه حقيرم، نه فرستاده پيرم، نه به هر خانقه و مسجد و ميخانه فقيرم. نه جهنم، نه بهشتم، چنين است سرشتم.

اين سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم، بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم.

حقيقت نه به رنگ است و نه به بو، نه به های است و نه هو، نه به اين است و نه او، نه به جام است و سبو، گر به اين نقطه رسيدی به تو سربسته و در پرده بگويم، تا کسی نشنود اين راز گهر بار جهان را.

آنچه گفتند و سرودند تو آنی، تو خود جام جهانی، گر نهانی عيانی، تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی، تو ندانی که خود آن نقطه عشقی، تو اسرار نهانی، همه جا تو، نه يک جای، نه يک پای، همه ای، با همه ای، همهمه ای، تو سکوتی، تو خود باغ بهشتی، تو به خود آمده از فلسفه چون و چرايی.

به تو سوگند که اين راز شنيدی و نترسيدی و بيدار شدی، در همه افلاک بزرگی، نه که جزيی، نه چون آب در اندام سبويی، خود اويی، بخودآی. تا به در خانه متروکه هر کس نشينی و به جز روشنی شعشعه پرتو خود هيچ نبينی و گل وصل بچينی. به خود آ.

خستگي

يه آخر هفته ي شلوغ پلوغ رو پشت سر گذاشتم

پنجشنبه يه بيست نفري مهمون داشتيم از دوستاي دوران دانشگاه،‌

آخه ما يه دوره اي هجدهم هر ماه داريم که تقريبا از سال 74 برقراره .

اون وقت ها همه بچه ها مجرد بودن و بيشتر قرار دوره ها بيرون تو يه رستوران يا کافي شاب و شايدم درنهايت به اوشوني ، جايي مي رفتيم . ولي اين شيش هفت سال آخر چون همه متاهل شديم بلطبع مهموني ها هم خونوادگي شده .

بچه ها يکي يکي بابا شدن (With out me) و بچه هاشونم دارن بزرگ مي شن ديگه فکر کنم تا چند وقت ديگه جا واسه ما نباشه و اونا ميدون رو بدست بگيرن و ماها رو اوت کنند.

مهمونيمون ساعت يک ونيم صبح جمعه بود که تموم شد و منو همسر محترم که خستگي از سر و کولش مي ريخت حمله کرديم به سمت خواب...

جمعه هوا فوق العاده عالي بود نه صبح بود که بيدار شديم با اينکه مرتب کردن خونه و کلي کار ديگه مونده بود برامون ولي ترجيح داديم با اتول جديدمون بريم يه چرخي بزنيم و از هواي بهاري نهايت لذت رو ببريم .

ميدون درکه اينقدر شلوغ بود که جا پارک پيدا نکرديم . فقط نيم کيلو گوجه سبز برقوني خريديم و با نمک فراوون توي ماشين زديم تو گوشش (خيلي چسبيد)

از درکه هم گردش کرديم به سمت کرج و خونه يکي از فک فاميل هاي تازه عروس دوماد شده  چترمون رو باز کرديم و تا غروب که فيلم STEP UP 2 رو تماشا کرديم و بعد برگشتيم طهرون هونمون! (خونمون)

من طوري که دردسر آ (کاراي باقي مونده خونه) متوجه نشند يواش پيچوندم و رفتم رو تخت خواب و...(تعطيل)

اين هفته رو هم خدا خودش بخير بگذرونه کلي کار داريم که فکر کردن بهش مخمو مي پوکونه .

آي که چقدر دلم هوس يه مسافرت توپ کرده ....

شمال ...

کلاردشت ...

شايدم کردستان و بانه

فکر کنم الان وقتشه .

باید بیشتر بگردم هنوز یه واقعی شو پیدا نکردم

نوروز  همه ميمون

تعطيلات خوش بگذره...